Dwie historie: Lamborghini i Lancia

Do najmłodszych włoskich producentów samochodowych zalicza się Lamborghini. Ferrucio Lamborghini rozpoczął działalność w 1946 roku. Zajmował się wówczas „podrasowaniem” silników Fiata. W 1949 roku założył fabrykę traktorów. W 1963 roku Lamborghini stworzył pierwszy silnik o niezwykle wysokiej sprawności, dwunastocylindrowiec, w który był wyposażony model 350 GT oraz 400 GT. Najbardziej chyba znanym typem stała się Miura z 1966 roku z poprzecznie ustawionym silnikiem V12. Natomiast Vincenzo Lancia rozpoczął swą karierę automobilową w SPA oraz u Fiata, gdzie zatrudniony był jako kierowca doświadczalny. W 1906 roku Lancia usamodzielnił się. Jego samochodu sportowe i wyścigowe osiągnęły światowa sławę. Jako określenie typów samochodów wybrał Lancia litery greckiego alfabetu; w 1921 roku powstała Lambda, która była pierwszym seryjnym samochodem z przenosząca obciążenia karoserią (z wmontowanym w nią bagażnikiem) oraz niezależnym zawieszeniem przednich kół. Model ten był produkowany do 1931 roku. Nie mniejszy sukces odniosła zaprezentowana w 1937 roku Aprilla oraz wytwarzana od 1951 roku Aurelia, która kontynuowała wielkie tradycje sportowe marki. Udanym modelem okazał się także zaprezentowany w 1956 roku sześciocylindrowiec Flamina, następca wprowadzonej później w 1950 roku Aurelii B10.

Fabbrica Italiana Automobill Torino

Jako jeden z dużych europejskich koncernów przemysłowych, Fiat (Fabrica Italiana Autyomobill Torino) od 1899 roku wyznaczał kierunki rozwoju branży samochodowej. W warsztacie firmy Ceirano powstał pierwszy F.I.A.T. (pierwszy sposób pisania nazwy) z umieszczonym z tyły 679 ccm silnikiem dwucylindrowym o układzie bokser, zaprojektowany przez Aristide Faccioli. Giovanni Angelli i jego partnerzy potrafili spopularyzować auto dzięki zawodom sportowym; także następne pojazdy tej marki były promowane – co były wówczas w zwyczaju – w samochodowych wyścigach. W 1919 roku wprowadzono u Fiata w Turynie produkcje wielkoseryjną. Wielostronność Fiata potwierdzały szczególnie małe dwulitrowe samochody wyścigowe, produkowane równolegle do rzędowych ośmiocylindrowców 2ohc oraz wozy wyścigowe w rodzaju Mephistophelesa, którego sześciocylindrowy silnik samolotowy miał prawie 22 litry pojemności. W latach dwudziestych powstawał również duży model V12. Wielkoseryjne samochody rodzaju 501 lub 509, produkowany od 1936 roku 500 (Topolino) czy sześciocylindrowy 1500 przyczyniały się do rozwoju motoryzacji Włoch. Falę powszechnej motoryzacji rozpoczął Fiat Topolino; był to samochód oszczędny i trwały, eksportowany w wielu egzemplarzach. Po wojnie największą popularność w kraju i za granica zyskały modele 1100 i 600; stały się one również bazą wielu produktów licencyjnych.

Krótka historia Ferrari

Enzo Ferrari podjął swą pierwszą pracę w 1919 roku w C.M.N. Wkrótce przeszedł on jako kierowca zakładowy do Fiata. Od 1929 roku prowadził Ferrari w Modenie własną firmę, która na zlecenie Alfy Romeo sterowała jej udziałem w wyścigach. Scuderia Ferrari utrzymywała coś w rodzaju nieoficjalnego zakładowego teamu, w którym byli najlepsi kierowcy kraju. W 1939 roku doszło do założenia firmy Auto Avio Costruzioni, która wytwarzała wprawdzie samochody wyścigowe, nie mogła ich jednak, ze względu na zobowiązania wynikające z umowy z Alfa Romeo, wystawiać na start Ferrari. Dwa takie wozy wyścigowe powstały jako Vetturaz 815 i dopiero w 1947 roku został zbudowany pierwszy prawdziwy samochód wyścigowy Ferrari. Do konstrukcji swoich dwunastocylindrowców pozyskał Ferrari z Alfy Romeo Giocchino Colombo. Samochody wyścigowe i sportowe marki Ferrari kwalifikowały się na światowe listy z tak słynnymi kierowcami, jak Luigi Chinetti, Phil Hill, John Surtees, Mrio Andretti, Jacky Ickx i wielu innych, a modele 166 do 250, 340 do Superamerica, 512 BB i Mondial 8 stały się nieśmiertelnymi klasykami. W 1963 roku odrzucono ofertę udziału w przedsiębiorstwie Societa Esericizio Fabriche Automobili e Corso Ferrari, Maronello firmy Ford. W 1969 roku nastąpiła fuzja Ferrariego z Fiatem. Tak oto przedstawia się krótka historia Ferrari.

Włoskie Alfa Romeo

W należącej wcześniej do włoskiej filii firmy Darracq fabryce zaczęło funkcjonować założone w 1910 roku przez Ugo Stellę i jego partnerów, przedsiębiorstwo A.L.F.A. (Anonima Lombardo Fabrica Automobili). Pod technicznym kierownictwem Giuseppe Merosiego, który przyszedł z firmy Bianchi, powstawały tu duże auta z czterocylindrowymi silnikami, odnoszące się sukcesy także w sporcie samochodowym. Dzięki wpływowi firmowego banku, w 1914 roku na stanowisku szefa firmy został zatrudniony inżynier Nicola Romeo, natomiast jej nazwę zmieniono na S. A. Italiana Ing. Nicola Romeo Co. Od 1939 roku przedsiębiorstwo należy do państwowego koncernu IRI. Nazwę Alfa Romeo noszą mediolańskie samochody od 1919 roku. Swą renomę zyskiwała marka od samego początki dzięki samochodom sportowym i wyścigowym, samochód Alfa Romeo siał się słynny przede wszystkim dzięki wielkim wyścigom rozegranym w latach dwudziestych. Prawdziwe samochody osobowe w rodzaju 5C2300 pojawiły się w programie produkcji dopiero w późni cyn latach trzydziestych. Jednak także te pojazdy, podobnie jak zaprezentowana w 1954 roku Giulietta, były zasadniczo wozami sportowymi. W 1982 roku doszło do nawiązania współpracy z Nissanem: pod markowym określeniem Arna powstał samochód o linii Datsuna Cherry, wyposażony w technikę auta Alfasud. Produkowana w południowych Włoszech Arna debiutowała w 1983 roku we Frankfurcie na międzynarodowej wystawie samochodowej.

Angielskie wyścigowy Wolseley

W 1899 roku Wolseley uczestniczył po raz pierwszy w wyścigach. Była to 100 – milowa trasa przez Anglię, najważniejsze sportowe wydarzenie sportowe owego roku. Firma Wolseley w Birmingham, której naczelnym konstruktorem był Herbert Austin, już w 1896 roku przeprowadziła eksperymenty z trójkołowym pojazdem motorowym. W krótkim czasie awansował Wolseley do miana wiodącej brytyjskiej firmy motoryzacyjnej. Samochody wyścigowe Wolseleya uczestniczyły we wszystkich większych wyścigach, co przyczyniało się do dużej popularności marki. Austin usamodzielnił się w 1905 roku; jego pozycję zajął J. D. Siddeley, który rozwinął szereg nowych czterocylindrowców. Do 1907 roku wytwarzano jednak jeszcze małe auta z silnikami jednocylindrowymi. W latach dwudziestych dobre tradycje marki były podtrzymywane przez bardzo dobrej jakości wozy sześciocylindrowe. Ich wysoki standard okazał się mało opłacalny: firma Wolseley Motors Ltd. zbankrutowała w 1927 roku. Na planie pojawił się William Morris, który zintegrował Wolseleya za swoją grupą (Morris, MG); silniki Wolseleya zaczęły się pojawiać od tej pory w innych samochodach tego koncernu. Wraz ze zjednoczeniem Austina z grupą Morrisa (koncern Nuffield) doszło do „krzyżowania” się marek, co stało się jeszcze bardziej wyraźne w erze BMC. Silniki i karoserie były wymieniane pomiędzy poszczególnymi markami równie często jak ich emblematy.

Vauxhall z Wielkiej Brytanii

Wytwarzająca maszyny i okręty londyńska firma Vauxhall rozpoczęła w 1903 roku także produkcję samochodów. Słynne stały się przede wszystkim zaprojektowane przez naczelnego konstruktora firmy. Laurence’a Pomeroya, silne czterocylindrowe z ułożyskowanym w pięciu miejscach wałem korbowym. W odbywanych przed 1914 roku dużych zawodach na bardzo długich odcinkach tourery Vauxhalla odnosiły liczne zwycięstwa (na przykład w „Wyścigu Księcia Henryka”, po którym powstała nazwa typu Vauhxalla – Prince Henry Type). Także w latach dwudziestych te szybkie czterocylindrowce – od 1905 roku produkowane w Luton (Bedfordshire) – odnosiły często zwycięstwa. Zwyciężał wówczas przede wszystkim typ 30/98 HP z dwoma górnymi wałkami rozrządu, który powstawał do 1927 roku. Bardzo dobrą jakością charakteryzowały się również konstrukcje późniejsze, które chociaż w 1929 roku Vauxhall stał się jako filia General Motors producentem wielkoseryjnym, nie straciły charakterystycznych cech marki. W latach trzydziestych pojawiły się robiące duże wrażenie sześciocylindrowe wozy marki Vauxhall z niezależnym zawieszeniem przednich kół. W okresie powojennym Vuxhall wytwarzał samochody średniej klasy, a od lat sześćdziesiątych wozy tej marki zaczęły wykazywać konstrukcyjne podobieństwo do Opla. Od tego samego czasu elementy Vauxhalla i Opla były wymieszane również w produkcji koncerny GM w Australii i w Ameryce Południowej.

O angielskim Sunbeamie

Rowery marki Sunbeam znane były na długo przed pojawieniem się motocykli i aut o tej nazwie. Prototyp pojazdu motorowego powstał w 1899 roku w Wolverhampton. Od 1901 roku budowano tam samochody z cztero -, a później także sześciocylindrowym silnikiem. Dzięki zaangażowaniu francuskiego konstruktora Louisa Coatalena Sunbeam awansował do miana odnoszącej największe sukcesy marki samochodów sportowych i wyścigowych przed 1914 rokiem (czterocylindrowe silniki dohc). Liczne zwycięstwa odnosił Sunbeam także we wczesnych latach dwudziestych, przede wszystkim w kategorii Grand Prix. Team Sunbeama miał w swym składzie najlepszych kierowców owych czasów. W 1920 roku Sunbeam, Talbot i Darracq utworzyli angielsko – francuski koncern STD. W 1935 roku grupa STD została rozwiązana, a marki Sunbeam i Talbon przejęte przez koncert Rootes. Sunbeam pojawił się ponownie dopiero w 1953 roku, przy czym czterodrzwiowe limuzyny roadstery i kabriolety (Alpine Tiger) znów nawiązały do starych tradycji, wywołując duże zainteresowanie w samochodowym sporcie. Wraz z przejęciem Rootes Group przez koncern Chryslera doszło do często praktykowanego w Anglii wymieszania modeli różnych marek. W Sunbeamie pojawiły się elementy Hillmana, Humbera, Simci (Talbota). Od 1976 roku nazwa marki Sunbeam nie jest już używana.

Singer z Coventry

Mieszcząca się w przemysłowym Coventry firma Singer & Co. Ltd. zaczęła wytwarzać w 1904 roku trójkołowe auta z trzycylindrowym silnikiem obc, Lea Francis, W 1906 roku budowano konwencjonalne czterokołowe samochody z czterocylindrowymi silnikami, częściowo pochodzącymi z firmy White & Poppe. Singer uchodził za niecałe auto sportowe, szczególnie dobre wyniki osiągał produkowany od 1912 roku pełen temperamentu 1,1 – litrowiec. W 1927 roku mały model Singera z 850 ccm silnikiem (Junior) odniósł wielki sukces w konkurencji z Morrisem i Austinem; także w latach trzydziestych był mały Singer doskonale sprzedającym się modelem, który można było później nabyć także z silnikiem obc. Silniki Singera były bardzo sprawne i przy tym długowieczne (wykorzystywali je również inni producenci samochodów, na przykład H.R.G.); w swej podstawowej konstrukcji nie uległy one jeszcze zmianie w latach pięćdziesiątych. Singer Nine (9 HP) był, szczególnie w sportowym wariancie, bardzo lubianym pojazdem i konkurował skutecznie z MG i Trumphem. Silnik odc 1100 ccm był produkowany do 1951 roku. SM był produkowany po wojnie jako nowy model z pontonową – ale ciągle oddzielną – karoserią. Po wejściu przedsiębiorstwa do koncernu Rootes doszło do wymieszania elementów składowych Singera z Hillamanem (Hillaman Minx/Singer Gazelle).

Historia znanego Rolls – Royca

Jedna z najbardziej znanych samochodowych marek świata. Powstała w 1904 roku, gdy zaczęli współpracować: produkujący w swym warsztacie wyrobów precyzyjnych w Manchesterze elektryczne dźwignice Henry Royce oraz Charles Stewart Rolls – kierowca wyścigowy i reprezentant francuskich firm samochodowych w Londynie. Po pierwszym stworzonym przez Royce’a dwucylindrowcu przyszła kolej na wozy z silnikami trzycylindrowymi, później na V8, za bazę przyszłych konstrukcji służył jednak skonstruowany w 1906 roku sześciocylindrowiec, z którego powstał model 40/50 HP Silwer Ghost, dolnozaworowy siedmiocylindrowiec produkowany do 1925 roku, który uczynił firmę Rolls – Royce sławną. Produkowane z najwyższą perfekcją, bardzo drogie Rolls – Royce’y powstawały do 1908 w Derby. W latach 1921 – 1931 produkowano je także w Springfield, Massechusetts (USA). W 1925 roku pojawił się model New Phantom, również sześciocylindrowiec o dużych rozmiarach, zastąpiony w 1930 roku Phantomem II. Najwyższej klasy modelem tej serii był Phantom III z silnikiem V12 z 1935 roku. Wcześniej powstał jeszcze „mniejszy” Rolls, Twenty – produkowany od 1922 roku jako model 20/25, a później 25/30 z 3,1 – litrowym silnikiem. W serię tę został włączony także Bentley, od 1931 roku należący do Rolls – Royce’a. Po drugiej wojnie światowej produkcja była kontynuowana w Crewe.

Napier z Londynu

Stara londyńska fabryka maszyn Napier & Son Ltd. utworzyła w 1999 roku bliźniacze przedsiębiorstwo do sprzedaży sprowadzanych z Francji samochodów. Interes prowadził Harvey du Cros oraz Selwyn F. Edge. Na licencji Panharda powstało też pierwszy sześć aut z markowym oznaczeniem Napier. Edge był nie tylko dobrym biznesmenem, ale i aktywnym kierowcą rajdowym i zatroszczył się o dobrą reklamę tak, że marka Napier stała się wkrótce uosobieniem szybkiego, odnoszącego sukcesy samochodu sportowego. Sensację wzbudził Napier z 1904 roku z sześciocylindrowym silnikiem, chłodzonymi woda hamulcami i łańcuchowym napędem. Największy model, Napier Six (1908 – 1910) miał silnik o pojemności piętnastu litrów. Podczas pierwszej wojny światowej powstawały u Napiera silniki do samolotów, później produkowano już niewiele samochodów osobowych. Pod koniec 1924 roku – po wyprodukowaniu łącznie czterech tysięcy dwustu pięćdziesięciu ośmiu pojazdów – zaprzestano ich wytwarzania. W 1931 roku Napier, by znów wejść w branżę samochodową, chciał przejąć firmę Bentley, jednak wyprzecie go Rolls – Royce. Automobile Napiera należą obecnie do najbardziej poszukiwanych weteranów. Ta krótka historia Napiera uzmysławia nam jak w dawnych czasach z jednej strony łatwo a z drugiej trudno było wybić się w świecie automobilizmu.

Designed for Top Ecig in Collaboration with r4i and cars online and PDF Library - Doculib.org